kapımı çalıp durma ölüm

açmam

ben ölecek adam değilim

alışmışım bir kere gökyüzüne

bunca yıllık yoldaşımdır bulutlar

sıkılırım

kuşlar cıvıldamazsa dallarında

yemişlerine doymadığım ağaçların

yağmur mu yağıyor

güneş mi var

farketmeliyim baktığım pencereden

deniz görünmeli çıksanm balkona

tamamlamalı manzarayı

karlı dağlarla, sürülmüş tarlalar

ekmekten olamam doğrusu

nimet bildiğim

sudan geçemem

tuzludur teneffüs ettiğim hava

nasıl dururum olduğum yerde

öyle upuzun yatmış

iki elim yanıma getirilmiş

hareketsiz

sükuta ram'olmuş

sanki devrilmiş bir heykel

ellerim ne der sonra bana?

utanmaz mıyım ayaklarımdan?

soğumuş kalbime ne cevap veririm?

kalkmalıyım

dolaşmalıyım

sokaklarda, parklarda

el sallamalıyım

giden gemilere, kalkan vapurlara

bilmeliyim

gölgelerin boyundan saatin kaç olduğunu

ıslık çalmalıyım,

türkü söylemeliyim yol boyunca

keyfimden ya da hüznümden

geçmiş günleri hatırlamalıyım

dalıp dalıp akarsuya

hayaller kurmalıyım, güzel geleceğe dair

yanımdan geçenler olmalı,

selam almalıyım.

robenson'u düşünmeliyim, galiplion'u

şükretmeliyim insanlar arasında olduğuma

nedir ki eninde sonunda ölüm?

ayrı düşmek değil mi aşinalardan?

kapımı çalıp durma ölüm,

açmam;

ben ölecek adam değilim.

                                    cahit sıtkı tarancı